Podwyższony poziom VIII i D-dimerów w osoczu jako predyktory słabych wyników zakrzepicy u dzieci czesc 4

Dane D-dimeru są zgłaszane jako częstotliwość nieprawidłowych wartości w każdej grupie. Czułość podwyższenia poziomów zarówno czynnika VIII, jak i D-dimeru w celu wykrycia słabego wyniku obliczono na podstawie odsetka wszystkich pacjentów ze słabym wynikiem, u których oba wyniki testu były nieprawidłowe. Swoistość zdefiniowano jako odsetek wszystkich pacjentów z dobrym wynikiem, u których oba wyniki testu były prawidłowe. Dodatnie wskaźniki wiarygodności zostały obliczone jako czułość ÷ (1 – specyficzność) i wskaźniki negatywnego prawdopodobieństwa jako (1 – wrażliwość) ÷ swoistość, z odpowiednimi wskaźnikami prawdopodobieństwa określonymi w sposób opisany wcześniej.13
Wyniki
Tabela 1. Tabela 1. Poziomy czynnika VIII i D-dimeru u 82 pacjentów z zakrzepicą. W latach 1998-2003 poziomy czynnika VIII i D-dimeru mierzono podczas prezentacji z radiologicznie potwierdzonym ostrym epizodem zakrzepowym u 144 kolejnych dzieci, których obserwowano przez okres do pięciu lat (Tabela 1). Po wykluczeniu trzech pacjentów z wrodzonymi niedoborami antykoagulacyjnymi, pełne dane dotyczące wyników laboratoryjnych dla poziomów czynnika VIII i D-dimerów w momencie rozpoznania i wyniku obserwacji były dostępne dla 82 dzieci, które służyły jako kohorta do niniejszej analizy. Dystrybucja 84 zakrzepów w początkowej diagnozie u tych dzieci (2 dzieci prezentowane z drugim niezakłóconym miejscem zakrzepicy) była zakrzepicą żył głębokich z towarzyszącą lub nie współistniejącą zatorowością płucną u 52 dzieci (63 procent), izolowaną zatorowość płucną u 4 dzieci (5 procent), skurczu zakrzepowo-mózgowego u 15 dzieci (18 procent), zakrzepicy żył nerkowych u 5 dzieci (6 procent) i udaru niedokrwiennego mózgu u 8 dzieci (10 procent). Zakrzepica żył głębokich występowała częściej u pacjentów, u których wartości laboratoryjne były podwyższone w momencie rozpoznania, a udar niedokrwienny tętnic był częstszy wśród pacjentów z wartościami laboratoryjnymi, które początkowo nie były podwyższone, ale różnice te nie były statystycznie istotne. Podobnie, ani płeć, ani mediana wieku nie różniły się istotnie między grupami.
Spośród 82 dzieci w grupie, poziomy czynnika VIII lub D-dimeru lub obu w chwili rozpoznania były powyżej wartości odcięcia 150 jm na decylitr i 500 ng na mililitr, odpowiednio, u 55 dzieci (67 procent) i co najmniej jeden z dwie wartości laboratoryjne utrzymywały się na wysokim poziomie 42 (51 procent) po trzech do sześciu miesiącach leczenia przeciwzakrzepowego.
Przy medianie 12 miesięcy (zakres od 3 miesięcy do 5 lat) skumulowana częstość występowania złego wyniku wyniosła 51 procent. Łączna częstość występowania utrzymującej się zakrzepicy wynosiła 37 procent, a nawrotowa choroba zakrzepowo-zatorowa wynosiła 6 procent, a częstość występowania zespołu pozakrzepowego (u pacjentów z zakrzepicą żył głębokich w ramieniu lub nodze) wynosiła 33 procent. Skumulowana częstość występowania tych działań niepożądanych wśród 62 pacjentów, którzy zostali wykluczeni z analizy z powodu niekompletnych danych dotyczących poziomów czynnika VIII i D-dimeru, wynosiła odpowiednio 20%, 3% i 38%. U wszystkich badanych pacjentów wyżej wymienione komplikacje były widoczne przez rok, bez nowych objawów obserwowanych podczas drugiego roku obserwacji.
Rysunek 1
[hasła pokrewne: fosfeny, papkowaty stolec, układy buforowe krwi ]
[więcej w: kalafior wartości odżywcze, kalarepa kalorie, olx myślenice ]