Podwyższony poziom VIII i D-dimerów w osoczu jako predyktory słabych wyników zakrzepicy u dzieci ad 6

Po trzech do sześciu miesiącach leczenia przeciwzakrzepowego dzieci z co najmniej jedną uporczywie podwyższoną wartością laboratoryjną miały znacznie wyższy wskaźnik przetrwałej zakrzepicy i zespołu pozakrzepowego niż dzieci, które nie miały początkowej anomalii laboratoryjnej lub nieprawidłowej wartości, która powróciła do prawidłowy (uporczywa zakrzepica, 50 procent vs 20 procent, P = 0,007, zespół pozakrzepowy, 56 procent vs 14 procent, P = 0,005). W jednoczynnikowej analizie regresji logistycznej stwierdzono, że poziomy czynnika VIII powyżej 150 jm na decylitr, poziomy D-dimerów powyżej 500 ng na mililitr lub oba w momencie rozpoznania zdarzenia zakrzepowego są wysoce predykcyjne dla słabego wyniku. Dzieci sześciokrotnie częściej miały zły wynik, gdy przynajmniej jedna z tych wartości laboratoryjnych przekroczyła wartość graniczną w momencie rozpoznania, tak jak wtedy, gdy obie wartości były prawidłowe (iloraz szans, 6,1, 95% przedział ufności, 2,1 do 17,7, P = 0,008). Utrzymywanie się podwyższonych poziomów czynnika VIII, D-dimeru lub obu w czasie obserwacji po trzech do sześciu miesiącach również wskazywało na zły wynik. Pacjenci, którzy mieli uporczywie podwyższone wartości laboratoryjne, mieli pięciokrotnie większe prawdopodobieństwo wystąpienia złego wyniku niż pacjenci, którzy nie mieli podwyższonych wartości (iloraz szans, 4,7; 95% przedział ufności, 1,8 do 12,6; P = 0,002).
Dowody wskazują, że utrzymywanie się zakrzepu wpływa na rozwój zespołu pozakrzepowego 14 i postulowano, że wpływ poziomów czynnika VIII i D-dimerów na wynik może być modulowany przez wiek, czas trwania leczenia przeciwzakrzepowego, obecność lub nieobecność antykoagulanta tocznia, albo obecność albo nieobecność podstawowego chronicznego stanu zapalnego (np, układowy toczeń rumieniowaty, nieswoiste zapalenie jelit, rak, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów albo przewlekłe infekcje). Na tej podstawie przeprowadziliśmy wielokrotną analizę regresji logistycznej z korektą dla różnic międzygrupowych we wszystkich tych czynnikach. Podniesienie poziomów czynnika VIII, D-dimeru lub obu w momencie rozpoznania pozostało istotnie i niezależnie prognozowało zły wynik (iloraz szans, 8,9, przedział ufności 95%, od 2,2 do 36,3, p = 0,002), podobnie jak trwałość co najmniej jedną podwyższoną wartość po trzech do sześciu miesiącach leczenia przeciwzakrzepowego (iloraz szans, 4,1; przedział ufności 95%, 1,4 do 11,6; P = 0,008).
Tabela 2. Tabela 2. Wartość prognostyczna połączenia podwyższonego poziomu czynnika VIII i poziomu D-dimerów podczas diagnostyki i działań następczych po słabym wyniku zakrzepicy u dzieci. Korzystając z powyższych wartości granicznych dla badań laboratoryjnych, stwierdziliśmy, że podniesienie poziomu zarówno czynnika VIII, jak i D-dimeru w momencie diagnozy było specyficzne dla 91 procent i miało dodatni współczynnik wiarygodności 6,1 (95 procent przedziału ufności, 3,8 do 9,8) dla złego wyniku ; po trzech do sześciu miesiącach standardowej terapii przeciwzakrzepowej podwyższenie obu poziomów było specyficzne dla 88 procent i miało dodatni współczynnik wiarygodności 5,2 (95 procent przedziału ufności, 0,8 do 33,4) (tabela 2).
Dyskusja
Chociaż zakrzepica często jest postrzegana jako choroba o charakterze ostrym, wiąże się z długotrwałym ryzykiem trwałej lub postępującej zakrzepicy, nawracającej choroby zakrzepowo-zatorowej i zespołu pozakrzepowego.
[hasła pokrewne: powiększone węzły chłonne pod pachami, onkogeny, emg kielce ]
[patrz też: klasterowe bóle głowy, olx sulechów, klasyfikacja icd 10 ]