Podwyższony poziom VIII i D-dimerów w osoczu jako predyktory słabych wyników zakrzepicy u dzieci

Podwyższony poziom czynnika VIII i D-dimeru w surowicy przewiduje nawrót żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u dorosłych. Próbowaliśmy ustalić, czy podwyższenie czynnika VIII, D-dimeru lub obu w momencie rozpoznania i utrzymywania się nieprawidłowości laboratoryjnych po trzech do sześciu miesiącach leczenia przeciwzakrzepowego koreluje ze słabymi wynikami zakrzepicy u dzieci. Metody
Ocenialiśmy poziomy czynnika VIII i D-dimeru oraz dodatkowe elementy rozległego zespołu trombofilii laboratoryjnej (tj. Nadkrzepliwości) w momencie rozpoznania u 144 dzieci z radiologicznie potwierdzonym ostrym epizodem zakrzepowym. Wszyscy pacjenci byli początkowo leczeni heparyną, a następnie zarówno warfaryną, jak i heparyną drobnocząsteczkową przez co najmniej trzy do sześciu miesięcy, zgodnie z aktualnym standardem opieki. Continue reading „Podwyższony poziom VIII i D-dimerów w osoczu jako predyktory słabych wyników zakrzepicy u dzieci”

Wyniki domowej interwencji środowiskowej wśród miejskich dzieci z astmą ad 8

Odkryliśmy nie tylko obniżenie poziomu alergenów karaczanów w sypialni, ale także istotną korelację pomiędzy zmniejszeniem alergenu karalucha a zmniejszeniem zachorowalności związanej z astmą. Obniżenie poziomu alergenów roztoczy kurzu w sypialniach dzieci było również skorelowane z redukcją objawów astmy i korzystania z opieki zdrowotnej. Dane z inspekcji i wywiadów uzyskane w trakcie domowych ocen nie ujawniły istotnych różnic w obserwowalnym środowisku domowym między grupami w trakcie badania. Niemniej jednak, większe zmniejszenie liczby karaluchów i alergenów roztoczy kurzu w sypialni w grupie interwencyjnej niż w grupie kontrolnej wskazuje na poprawę w środowisku sypialni wynikającą z koncentracji interwencji na dziecięcej części do spania, w tym na stosowaniu materaca i poszewki na poduszki i odkurzacz HEPA. Z powodu braku danych na temat poziomu alergenów w innych pomieszczeniach nie można określić względnych skutków eksterminacji karaluchów i czyszczenia sypialni. Continue reading „Wyniki domowej interwencji środowiskowej wśród miejskich dzieci z astmą ad 8”

Wyniki domowej interwencji środowiskowej wśród miejskich dzieci z astmą ad 7

Oszacowane efekty obniżenia poziomu alergenów o 50% w stosunku do wartości wyjściowych przedstawiono w Tabeli 4. Ten poziom redukcji stwierdzono u 52,1% wszystkich dzieci z wykrywalnym zespołem bla g1 w ich sypialni i 48,9% wszystkich uczestników z wykrywalnym Der f1 w ich łóżku. Korelacja między obniżeniem poziomu alergenów karalucha na dnie sypialni a zmniejszeniem zachorowalności związanej z astmą była szczególnie silna. Dyskusja
Okazało się, że domowa interwencja skoncentrowana na zmniejszeniu ekspozycji na wiele alergenów w pomieszczeniach i dym tytoniowy w środowisku zmniejszyła zgłaszane objawy wśród śródmiejskich dzieci z astmą atopową. Obserwowane zmniejszenie objawów przekłada się na 34 mniej dni z objawami świszczącego oddechu w ciągu 2 lat badania wśród dzieci w grupie interwencyjnej w porównaniu z grupą kontrolną. Continue reading „Wyniki domowej interwencji środowiskowej wśród miejskich dzieci z astmą ad 7”

Wyniki domowej interwencji środowiskowej wśród miejskich dzieci z astmą ad 6

Jak pokazuje wykres 2, większe zmniejszenie objawów związanych z astmą w grupie interwencyjnej wystąpiło w ciągu dwóch miesięcy po randomizacji i utrzymywało się przez dwa lata badania. Wykładzina w domu nie zmieniała efektu interwencji na objawy. Znacznie zmniejszyły się również zakłócenia w planach opiekunów, utratach snu opiekunów i dzieci, a także w dniach, w których dzieci nie chodzą do grupy interwencyjnej. Grupa interwencyjna zgłosiła także znacznie mniej niezaplanowanych wizyt związanych z astmą w oddziale ratunkowym lub klinice podczas roku interwencyjnego niż grupa kontrolna (p = 0,04) (tabela 2); jednak różnica ta zmniejszyła się w kolejnym roku. W pierwszym roku leczenia, na każde 2,85 leczonych dzieci, wystąpiła jedna nieplanowana wizyta na astmę. Continue reading „Wyniki domowej interwencji środowiskowej wśród miejskich dzieci z astmą ad 6”

Podwyższony poziom VIII i D-dimerów w osoczu jako predyktory słabych wyników zakrzepicy u dzieci ad 7

Wcześniejsze badania nad skutkami zdarzeń zakrzepowych u dzieci były oparte na analizach danych z rejestrów w Kanadzie, Holandii i Niemczech .3,15,16 Niestety, czy możemy uogólniać dane wynikowe, trudno jest ocenić, ze względu na różnice w trakcie leczenia i dalszych badań. W naszym badaniu, podobnie jak w badaniu grupy niemieckich dzieci z trombofilią, 16 leczenia było jednolicie podawane zgodnie z aktualnymi standardami opieki, a diagnostyczne i kontrolne badania zostały ustandaryzowane. Czynniki ryzyka dotyczące złych wyników po wystąpieniu zdarzenia zakrzepowego zostały dobrze określone u osób dorosłych, u których powikłania zakrzepowe po drugiej stronie są związane z późniejszym rozwojem zespołu pozakrzepowego, 2 oraz wieloma nieprawidłowościami klinicznymi i laboratoryjnymi, w tym podwyższonym poziomem czynnika VIII6 i D -dimer, 7,17 zwiększa ryzyko nawrotu choroby zakrzepowo-zatorowej.
W przeciwieństwie do zakresu badań u dorosłych, w niewielu opublikowanych badaniach oceniano czynniki ryzyka nawrotu zakrzepicy u dzieci. Spośród 301 kolejnych dzieci niemieckich, u których wystąpił pierwszy epizod żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej bez oczywistych klinicznych czynników ryzyka, nawracająca choroba zakrzepowo-zatorowa wystąpiła u 21 procent dzieci mediana 3,5 roku po zaprzestaniu leczenia przeciwzakrzepowego, a czas przeżycia wolnego od zakrzepicy został znacznie skrócony u pacjentów. Continue reading „Podwyższony poziom VIII i D-dimerów w osoczu jako predyktory słabych wyników zakrzepicy u dzieci ad 7”

Podwyższony poziom VIII i D-dimerów w osoczu jako predyktory słabych wyników zakrzepicy u dzieci ad 6

Po trzech do sześciu miesiącach leczenia przeciwzakrzepowego dzieci z co najmniej jedną uporczywie podwyższoną wartością laboratoryjną miały znacznie wyższy wskaźnik przetrwałej zakrzepicy i zespołu pozakrzepowego niż dzieci, które nie miały początkowej anomalii laboratoryjnej lub nieprawidłowej wartości, która powróciła do prawidłowy (uporczywa zakrzepica, 50 procent vs 20 procent, P = 0,007, zespół pozakrzepowy, 56 procent vs 14 procent, P = 0,005). W jednoczynnikowej analizie regresji logistycznej stwierdzono, że poziomy czynnika VIII powyżej 150 jm na decylitr, poziomy D-dimerów powyżej 500 ng na mililitr lub oba w momencie rozpoznania zdarzenia zakrzepowego są wysoce predykcyjne dla słabego wyniku. Dzieci sześciokrotnie częściej miały zły wynik, gdy przynajmniej jedna z tych wartości laboratoryjnych przekroczyła wartość graniczną w momencie rozpoznania, tak jak wtedy, gdy obie wartości były prawidłowe (iloraz szans, 6,1, 95% przedział ufności, 2,1 do 17,7, P = 0,008). Utrzymywanie się podwyższonych poziomów czynnika VIII, D-dimeru lub obu w czasie obserwacji po trzech do sześciu miesiącach również wskazywało na zły wynik. Pacjenci, którzy mieli uporczywie podwyższone wartości laboratoryjne, mieli pięciokrotnie większe prawdopodobieństwo wystąpienia złego wyniku niż pacjenci, którzy nie mieli podwyższonych wartości (iloraz szans, 4,7; 95% przedział ufności, 1,8 do 12,6; P = 0,002). Continue reading „Podwyższony poziom VIII i D-dimerów w osoczu jako predyktory słabych wyników zakrzepicy u dzieci ad 6”

Podwyższony poziom VIII i D-dimerów w osoczu jako predyktory słabych wyników zakrzepicy u dzieci ad 5

Wykresy pudełkowe poziomów czynnika VIII w osoczu i poziomów D-Dimer przekształcanych w loginie w diagnostyce w kontrolach i u pacjentów z zakrzepicą, zgodnie z wynikami. Dolne i górne granice zacieniowanych pól oznaczają odpowiednio 25 i 75 percentyla, a poziome linie oznaczają 50. percentyl (tj. Medianę). Paski nad i pod polami oznaczają obserwowany zakres wartości. Continue reading „Podwyższony poziom VIII i D-dimerów w osoczu jako predyktory słabych wyników zakrzepicy u dzieci ad 5”

Podwyższony poziom VIII i D-dimerów w osoczu jako predyktory słabych wyników zakrzepicy u dzieci czesc 4

Dane D-dimeru są zgłaszane jako częstotliwość nieprawidłowych wartości w każdej grupie. Czułość podwyższenia poziomów zarówno czynnika VIII, jak i D-dimeru w celu wykrycia słabego wyniku obliczono na podstawie odsetka wszystkich pacjentów ze słabym wynikiem, u których oba wyniki testu były nieprawidłowe. Swoistość zdefiniowano jako odsetek wszystkich pacjentów z dobrym wynikiem, u których oba wyniki testu były prawidłowe. Dodatnie wskaźniki wiarygodności zostały obliczone jako czułość ÷ (1 – specyficzność) i wskaźniki negatywnego prawdopodobieństwa jako (1 – wrażliwość) ÷ swoistość, z odpowiednimi wskaźnikami prawdopodobieństwa określonymi w sposób opisany wcześniej.13
Wyniki
Tabela 1. Tabela 1. Continue reading „Podwyższony poziom VIII i D-dimerów w osoczu jako predyktory słabych wyników zakrzepicy u dzieci czesc 4”

Podwyższony poziom VIII i D-dimerów w osoczu jako predyktory słabych wyników zakrzepicy u dzieci cd

W przypadku udaru niedokrwiennego zastosowano trwały w celu oznaczenia resztkowego niedokrwienia; w przypadku początkowego zawału nie dokonano późniejszej charakterystyki. We wszystkich okolicznościach radiolog orzekający był nieświadomy wyników laboratoryjnych. Nawracającą chorobę zakrzepowo-zatorową definiowano jako występowanie w ciągu dwóch lat skrzepliny w uprzednio niewydolnym układzie żylnym (lub, w przypadku niedokrwiennego udaru tętniczego, niedokrwienia w uprzednio niezaalezowanym rozkładzie tętniczym). Rozwój zespołu pozakrzepowego oceniano za pomocą zwalidowanej skali pediatrycznej Manco-Johnson i wsp., 10, która integruje skalę badania fizykalnego zaadaptowaną z Rutherford i wsp. 11 ze skalą oceny bólu obejmującą Wong- Metoda Baker Faces.12 Zespół pozakrzepowy określany był jako obecność bólu podczas ćwiczeń aerobowych, z czynnościami dnia codziennego, w spoczynku lub co najmniej jednym z następujących: widocznym lub mierzalnym obrzękiem, obustronnym krążeniem, żylnym zastoinowym zapaleniem skóry. Continue reading „Podwyższony poziom VIII i D-dimerów w osoczu jako predyktory słabych wyników zakrzepicy u dzieci cd”

Doustna erytromycyna i ryzyko nagłej śmierci z przyczyn sercowych czesc 4

Jeden z autorów, lekarz, sklasyfikował każdą śmierć, a inny autor, elektrofizjolog serca, dokonał przeglądu wątpliwych przypadków; oboje nie byli świadomi stosowania leków przez pacjentów. Wśród członków kohorty było 4404 zgonów potencjalnie kwalifikujących się. Spośród nich 614 (14 procent) wystąpiło w domu, bez zapisu o końcowym spotkaniu medycznym, a nie byliśmy w stanie uzyskać zapisów za 822 zgony (19 procent). Z 2968 zgonów, dla których uzyskano zapisy, wykluczyliśmy 174, które były wynikiem nagłej śmierci z przyczyn sercowych występujących w szpitalu lub innej instytucji, 505 które wynikały z innych przyczyn, oraz 802, dla których informacje o okolicznościach śmierci lub czas, w którym ostatnia wiadomo, że był żywy, nie było w zapisach. W badaniu wykluczono również 11 zgonów wśród osób, które otrzymały erytromycynę i amoksycylinę w ciągu ostatniego roku (chociaż żaden z badanych obecnie nie stosował tych leków), pozostawiając 1476 przypadków nagłej śmierci z przyczyn sercowych. Continue reading „Doustna erytromycyna i ryzyko nagłej śmierci z przyczyn sercowych czesc 4”